Όποτε ακούω την φράση "η κυβέρνηση κάλεσε τους (βάλτε όποια κοινωνική ομάδα θέλετε) σε διάλογο", πάντα μου έρχεται ένα σατανικό χαμόγελο στα χείλη.
Ίσως επειδή η έννοια που δίνει η εκάστοτε κυβέρνηση στην λέξη "διάλογος" συνήθως είναι "ελάτε να κάτσουμε σε ένα τραπέζι, να σας ακούσουμε, να συζητήσουμε τα προβλήματά σας, να σας τάξουμε τον ουρανό με τ'άστρα και στο τέλος να σας γράψουμε στα παπάρια μας και να κάνουμε αυτό που εξ'αρχής γουστάραμε!"
Διάλογος με την κυβέρνηση είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα με το συμβόλαιο με τον Διάβολο: Μπορεί να νομίζεις πως πήρες αυτό που θες, αλλά αν δεν διαβάσεις και τα "ψιλά γράμματα", στο τέλος ο Βελζεβούλης θα είναι αυτός που θα πάρει αυτό που ήθελε.
Και να σου πω και κάτι; Μαγκιά του! Και του Βελζεβούλ και της κυβέρνησης! Διότι όταν είσαι τόσο αφελής που να νομίζεις πως με την "κουβέντα" και τις "διαπραγματεύσεις", τότε σου αξίζει να καείς στην Κόλαση! Μπούφο!
Ο διάλογος έχει νόημα μόνο άμα είσαι αποφασισμένος να τραβήξεις την υπόθεση στα άκρα, όταν θα καταλάβεις πως ο άλλος πάει να σε πιάσει κότσο! Και φυσικά δεν εννοώ αυτή την υπόθεση να την αναλάβουν οι.... συνδικαλιστές σου! Αυτοί είναι τα γνωστά κλασσικά ΛΑΜΟΓΙΑ που όταν ο άλλος θα τους κουνήσει ένα πεντακοσάευρω μπροστα στη μύτη θα στηθούν στα 4 σαν το σκύλο που μυρίστηκε κόκκαλο.
Στα άκρα πρέπει να πας ΕΣΥ, και να το πας μέχρι τέλους. Αλλιώς βγάλε την πένα, γέμισε με αίμα το μελανοδοχείο και υπέγραψε...
Αλλά να θυμάσαι πως και ο Φάουστ έτσι έκανε, και έπεσε στο τέλος στον κουβά!
